اشکهای حقیر ما در برابر چهره های گلگون شما بی محابا میریزد و سد میکند این قلم را.اما این بغض خوب میداند اینجا جای سد شدن نیست بلکه باید سد شکست.
امام میفرمود وصیت نامه های شهدا را بخوانید که انسان را میلرزاند و بیدار میکند. و وقتی دست نوشته های شما را میخوانیم ، بیش از پیش پی میبریم که عجب قرابت نزدیکی با آسمان دارید. یک چیزی از جنس ستاره و ماه ، مثل حضرت ماهی که امروز یادگار شماست.دائم در گوشم زمزمه ای میشنوم که میگویید جان شما و فرمان رهبر .

ما که عاق شده های آسمانیم !
باشد که با دست ساخته های شما که حقیقتا دل ساخته اند ، به خود آییم. حصار "خود کامل بینی" را در هم بشکنیم . از حاشیه ها دور شده و به اصل برگردیم.
با شاخص هایی که وصیت نامه های شما به ودیعه گذاشته ، با یک نگاه تیز و ذره بینی به نقد فنی خود پرداخته و راه را بر توجیه ببندیم .
شهید شفیع زاده حتی هدیه هایی که در سمینارها به شرکت کنندگان میدادند ، پس میزد تا مبادا این نقطه ، نقطه شروع بی اخلاصی در علمش باشد .
این سرزمین نور ؛ فصلهای خونینی را از سر گذرانده است که اگر افسانه شود و ورقش بزنی ، از رشادت های دلیرمردانی خواهی خواند چون حسن شفیع زاده که با کوله باری از اخلاص ، راهی انارستان عشق شده است. آنهایی که از "خود" گذشتند تا به "خدا" رسیدند. همان سرداری که هرگز آب و نان درجه های روی شانه هایش را نخورد.
سردار عزیز ! در گوشی برایت بگویم . اینروزها کمر شهر خم شده زیر رگبار گناه . بیا و دستی بکش به سر و روی این آدمکهای له شده زیر همهمه ها.
بیا و در سنگینی دلهای بی قراری که هنوز که هنوز است در و دیوار دلشان را با یاد شما قاب کرده اند ، شریک باش. اینجا هنوز هستند مردانی که زن نشده اند و زنانی که زن مانده اند. اما دروغ چرا بگویم ، مردمان عافیت طلبی هم هستند که جز نق زدن، ذاتا کار دیگری بلد نیستند و سر چهار راه شکم و شهوت اتراق کرده اند تا ابد. دم به دم بر شیپور نا امیدی میدمند تا ما دست از راه و رسم شما بکشیم. اما کور خوانده اند. شفیع زاده ها و باکری ها هنوز زنده اند.
ما آن جوانمردی هایی که نقطه امید و روشنایی بود در دل سیاهی های دنیا ، با گفته ها ی صدتا یک غاز مخاطبانِ وراج بی عمل ، عوض نمیکنیم.

آنها در ظلمت شب ، در هجوم ناجوانمردانه ی اهریمنان ، مردانه ایستادند تا امروز پیامشان را ما با ایستادگی در همان خط و مسیر به جهانیان برسانیم و خون تازه در رگ وطن جاری کنیم.راهی را که شما با خون طی کردید ما با خون دل سینه خیز میرویم ، آخر میخواهیم در و دیوار دنیا را به رنگ جوانمردی های شما رنگ آمیزی کنیم. میخواهیم فریاد مقاومت بزنیم.
اما ....
دلهره دارم از این میراث گرانبهایی که زانوانم را به لرزه انداخته است. میترسم فراموش کنیم که برای چه شهید داده ایم. میترسم پا روی خون این لاله های خوشبو بگذاریم و صدای "آخ" شان را نشنویم حتی.
دلهره دارم از اینکه پلاکت را ببوسیم و خونت را له کنیم.
اکنون ما مانده ایم و سنگینی رسالت. راهی که پر مغیلان است و مرد راه میطلبد. ما به آیین بهار پایبندیم و هر روز شکوفه میدهیم . برگ ریزان خزان در ما راهی ندارد.
 ما در شور ساختنیم .
گوش به پیغامهایتان میسپاریم و در ادامه این مسیر محکم تر و با صلابت تر از پیش قدم برمیداریم.

انشالله...